Proza - door Simon van Mierlo

Hallo Vrienden van Olympia,

Afgelopen maandag was het weer zover. Het uitje van het jaar!
Sjap heeft me gevraagd om weer een stukje proza te schrijven over hoe ik de dag beleeft heb.
Het is maar de vraag of het weer gaat lukken, maar hier we go.

Om 9uur verzamelen bij Ut Centraal Station van Boxmeer. Suz en ik waren met het fietske en nadat we onze tweewielers gestald hadden schrijden we als koninklijk gezelschap richting de bussen.
Twee bussen inderdaad, want de Vrienden van Olympia zijn ondertussen uitgegroeid tot een enorme groep. Ik had hier een ruimte gereserveerd om iedereen kort voor te stellen. Maar stel je voor dat ik dat inderdaad zou doen.

Bus 1 staat onder leiding van Bianca en Sjap. Geen idee hoe hun heenreis was, want Suzanne en ik zaten in Bus 2 onder strenge leiding van der Wim en Brechtje. Een vriendelijk welkomstwoordje en we vertrokken richting Den Haag. De stad van onze koning van de Maasdriehoek, Kees Bentvelsen. Dus ik zoeken naar zijn Haagsche hoofd, maar geen Kees… WTF. Geen Kees, hoezo geen Kees? Deadline appt ie. Deadline, zwetslijn, wanne kwats. Heeft ie geen rechterhand die hem een maandag in het jaar kan ontzien? Eeuwig zonde, want het zal heel wat jaartjes duren voor we weer naar de geelgroene Hofstad zullen gaan met onze blauwwitte vriendencluppie. Niet omdat het niet leuk was, want leuk was het zeker.

Maar ons verhaal begint in de bus. In de bus was namelijk entertainment geregeld door www.schaap-events.nl  Vooraf leek het er op dat we allemaal een eigen I-pad kregen. Dus iedereen keek al verlekkerd naar de ingang van de bus toen Brechtje en Wim de “I-pads” gingen uitdelen. Het bleken plastic Bingo Kaarten te zijn met schuifbare veldjes met cijfers. Ook leuk, maar we hoopten gewoon even op een fantastische digitale ervaring. 
Let the games begin. 3 prijzen, 3x Bingo. Game on.
Wim zijn stem kwam goed uit de verf met het omroepen van de cijfers. Als ie een carrière-switch overweegt naar het professioneel Bingo lezen, dan begrijp ik dat goed. Talent verloochent zich nooit.
Al snel voelde je de adrenaline door je lichaam gieren, 1 cijfer goed, nog een cijfer goed. Een rij goed.
BINGO hoor ik naast me. Suzanne is door het dolle heen ze heeft een rijtje goed. BINGO kassa ring zegt ze en ze vliegt naar voren. Wim geeft aan dat een rijtje niet genoeg is, het gaat om een volle kaart, dus Suz mag een liedje zingen. Iedereen schik.
Maar wie had even later de kaart vol? Precies. Wie het laatst lacht heeft een paar zakken haagsche hopjes.
Daarna nog twee ronden Bingo waar de hoofdprijs voor de suite in het Gouden Hoofd in Den Haag naar Anja Jordans ging. Ze gaat deze prijs delen met de winnaar uit Bus 1, niemand minder dan Jos Bussers! Ze hebben me beloofd dat ze een verslagje zullen schrijven hoe dat geweest is, dus dat hebben we nog tegoed.

In Den Haag aangekomen parkeren we bij het financiële hart. Na een korte wandeling belanden we in een leuke tent, waar we een heerlijke lunch krijgen voorgeschoteld door Tattoo Kelly en haar staf. Heerlijk broodje zalm, kaas of kroket. Fruithapje na voor de grote eters. En dan nog een lekker Haags bakkie als afsluiter.

Het was me toen nog niet opgevallen, maar ene Sjors of Rob, net wat jij wil, was al wat Haagsche ongein aan het spui-en richting de Vrienden. Even later kwam zijn maat Koos, of Co, of Fred, of wat jij wil. Samen zouden ze voor een gepaste rondleiding zorgen door Hun Stad!
Niemand kon zich voorbereiden op de prachtige act die zou volgen. Ruim 2,5 uur pure entertainment. Ik wilde schrijven op hoog nivo, maar dat zou de lading niet dekken. Sowieso humor is relatief, maar ik plaste soms bijna in mijn broek van het lachen en proestte het geregeld uit als de grap wat later binnen kwam.

Als eerste gingen we met de groep naar het Binnenhof op zoek naar Mark Rutten of Emiel Roemer. Via nummer 36, de deur van Erica Terptra gingen we naar het Torentje waar we een drijvend bakje van de Macdonalds als bewijs vonden dat Mark inderdaad aan het werk was. 
Daarna werden Wim, Brechtje en Sjap in de spotlights gezet, voordat we doordenderden naar het bordes voor de Ridderzaal waar Koning Lex naar binnen was geschreden… waar heb ik dat eerder gehoord.. 
Bart vd H te B was ondertussen als een dolleman aan het rondschieten met zijn nieuwe camera. Hij maakte daarbij geen onderscheid tussen monumenten en undercover Militaire Politie. Tsja dat kon natuurlijk niet goed blijven gaan. En net nadat ie weer een geslaagde pica had getrokken met zijn Japanse Camera Obscura werd ie hardhandig tegen een fontein aangedrukt waarbij hij de keuze had om zijn rolletje af te geven of een enkeltje Guantanamo Bay. Bart is niet snel onder de indruk en vroeg of dat All inclusive was met cocktails en entertainment. 
Bart en de MP keken elkaar een moment aan zonder iets te zeggen. Toen keek de agent weg en Bart deed een dikke dab en moonwalkte een rondje rond de fontein.

Als een soort overwinningsliedje lieten we toen uit volle borst een Oh Oh Deh Haag horen die nu nog nagalmt over het binnenhof. Puur kippenvel moment.
Er volgde afscheid van Musa de Italiaan en een vrouwtje van het mooiste souvenirshoppie van ut  Plein. De emotionele rollercoaster bracht ons bij Koning Wilhelm II, Ankie van Grunsven, Ivanhoe of Zorro. Zeker weten doen we het nu nog niet. Maar het was prachtig.
Door naar Johan de Witt en zijn hele familie die onthoofd werden nadat ze waren gevierendeeld door 4 Boxmerenaren of zoiets in ieder geval.

Door weer naar een Bioscoop van Natuurschoon en daar tegenover een etablissement waar Koning Hendrik zijn 9 kinderen achter had gelaten. Of was dat een bioscoop later? 
We hebben ook een gebouw gezien, waar Sjors en Koos een abonnement op trouwen en scheiden hadden genomen en we hadden uiteraard tijd voor een korte stop bij het Gouden Hoofd waar de cast van Tarzan zitting had genomen. 
Jos gaf aan dat hij in de suite ook nog wel eens een aflevering van Tarzan zou doen laten plaatsvinden en kneep zijn Angerie eens lief in de billetjes. Meer voor mannen hoorde ik hem mompelen.

Ondertussen zaten we weer in de bus die door Den Haag scheurde. Sorry twee bussen natuurlijk. Vergeef me, want ik was behoorlijk misselijk van de 10 rondjes over de rotonde. 
We pakten het Vredespaleis even mee, een demonstratie van nog geen 2 minuten waarbij Bart weer de grens van toelaatbaarheid opzocht. 

Daarna weer de bussen in op zoek naar Strandtent Peukie. Voordat we daar arriveerden ontmoeten we nog wat indorockers en hoorde ik een mop voorbij komen over een zwerver die zijn cadeautje thuis mocht uitpakken. Vol in de ankers, want daar was Peukie.

Daar mochten we even bijkomen van de wervelwind Koos en Tornado Sjors. Biertje, Munttheetje, chardonnaytje, bittergarnituurtje en gratis plassen. Wat wil een mens nog meer?
Een goed gesprek misschien? Geen probleem interessante mensen genoeg. Ik raakte aan de praat met Annemiek en Maurice. Advocaten gespecialiseerd in Scheiding en Arbeidsrecht. Gezellige praat mondde uit in een kijkje achter de schermen van hun werk. Respect.

Op weg weer naar de bussen raakte ik mijn meisje kwijt en ik zag haar pas weer terug toen ze me lachend vanuit de andere bus toezwaaide. Echt verwarrend die busindeling. 

Het avondeten was rondom een Pokemon meeting. Ik lieg het niet. Een Pokemon meeting. Geen kind onder de 25 die daar aanwezig was… 
Het eten was er echter niet minder om. Heerlijk voorgerecht, veel drinken, een dikke burger met friet als hoofdgerecht en toen ook nog een heerlijk nagerecht,  terwijl het goudgele gerstenat door de kelen gegoten werd. Vooral tafel Sambeek lustte er pap van en wilde dan ook liever geen toetje.
Nico… nee Eddy wilde ook nog even dansen met mijn Suzanne, maar zijn voeten wilde volgens mij niet meer. Ach als je mar schik hebt. Want liever schik dan een nej box zeggen ze dan in Boxmeer.

We sloten de avond af met een medley van you never walk alone en Brabant van Guus.
De busreis naar huis was een test voor de oogleden van de vrienden en vriendinnen van Olympia.
Menig dutje werd gedaan. Zelf had ik ook moeite om mijn ogen open te houden, maar ik kreeg nog wel wat mee over de Pieten van Olympia. En dat de ene Piet iets had met de zus van een andere Piet. Waar het precies over ging weet ik niet meer, maar misschien is het iets voor een Sinterklaasviering later dit jaar om daar op terug te komen.
Het was een Heerlijke dag met hoofdletter H.
Org bedankt!